Toen ik de pen in de winkel afrekende, zette de verkoper me met één bijzonder doeltreffende opmerking onverbiddelijk op mijn plek. “Deze pen wordt echt alleen gekocht door gadgetfreaks.” Tja. So much voor de ‘ik heb deze pen nodig’ strategie. Terwijl ik de pen uitpakte realiseerde ik me hoe ik zo geworden was. Het is de schuld van de postorderbedrijven! Die hadden toen ik een jaar of tien was (en misschien nog wel) de gewoonte toekomstige abonnees te verleiden met leuke hebbedingetjes. Een roulettespel, gepersonaliseerde stickertjes of – o meisjesdroom! – mini-lippenstiftjes. Gratis bij uw eerste bestelling! Op ons pleintje ging het gerucht dat je die ‘eerste bestelling’ gewoon terug kon sturen en het cadeautje dat er bij zat zomaar mocht houden. Wie durfde deed het echt. Om meestal bedrogen uit te komen. De ultrasmalle poppenlippenstiftjes (Yves Rocher) braken af, het plastic roulettespel wilde niet draaien. Maar één keer had ik de jackpot: een stalen ballpoint met quartzklokje. Met dank aan de ECI. Ik maakte er de blits mee in de klas en het was nog nuttig ook! Klok kijken terwijl je schrijft. Wie wil dat nou niet?
De weg van de ECI-pen naar de Livescribe voert langs veel overbodige spullen. Een horloge dat de tijd uitspreekt, een kauwgomballenautomaat, een pen met radio, een tamagotchi. Meestal gold één nietsontziende oude wijsheid: het bezit van de zaak, is het eind van 't vermaak. Heb ik ervan geleerd? Natuurlijk niet. Behalve dan dat ik mezelf die ene beperking opleg: ik moet het ‘nodig’ hebben. Volgende week gaat m’n gloednieuwe Livescribe de praktijktest in. Vijf interviews met smartpen en speciaal ‘dot-papier’. De gadgetfreak in mij verkneukelt zich!
